ناهنجاری که منم

گاهی خیلی اتفاقی چشمت به مثلا یه گلدون می‌افته، یا پات لای در مترو و زمین گیر می‌کنه، یا موهات میاد تو چشمت گیر می‌کنه، یا … حالا کاری ندارم، یه اتفاقی خلاصه می‌افته که یاد یه مقطع از زندگیت می‌افتی و نه اتفاقا خیلی هم لازم نیس در اعماق فرو بری و بررسی سطحی‌ترین لایه‌ها به حد خوبی این حس رو بهت می‌ده:
تهوع

.

و اما چیزی که بیش از هر چیز دیگری این وسط تو ذوق می‌زنه شیربرنج نازنینم بود.

انقدر مهوع شدم امشب از خودم و انتخابهای سالهای دورم و خط مشی تخیلی زندگیم و شعور هم‌سطح با موسی‌کو‌تقی‌ام، که اصلا نفهمیدم این شیربرنجه کجا رف.

.

آه و واویلا از شیربرنجی که با حضور خورده نشه، آه و واویلا.

او

او کمکم کرد.

وقتی‌ مطمئن شده بودم به کمک کسی‌ یا چیزی احتیاج ندارم،

وقتی‌ مطمئن شده بودم که جایگاهم را یافته ام،

و قدم‌هایم را روی آن محکم کرده ام،

او کمکم کرد.

غرق می‌‌شدم،

غرق می‌‌شدم هر روز،

در اعماق خودم بیشتر و بیشتر فرو می‌‌رفتم،

با اطمینان از اینکه رستگاری جایی‌ در اعماق خواهد بود،

و او کمکم کرد.

مقاومت کردم؛

تقلا کردم که دستم را از دست‌هایش بیرون بکشم،

فرو روم،

سالها گذشت،

و او کمکم کرد.

 

امروز،

از پس عبور سالیان،

او هنوز آنجا ایستاده است؛

با چشمانی قرمز از فشار بغضی که خود نمی‌بیند،

و هنوز

هر روز

کمکم می‌کند.

 

پنجره‌ها را می‌‌گشایم؛

پنجره‌های درون،

بازگشته ام،

به درگاه پنجره،

فریاد می‌‌زنم

رسا

که دوستش دارم.

که دوستت دارم…

 

 

 

 

فضا

این گروه God Is an Astronaut کم کم داره جاشو تو قلب من باز می کنه! امروز یه کار محشر دیگه ازین گروه شنیدم که حیفم اومد اینجا نذارمش.

God Is an Astronaut یا به اختصار GIAA یکی دیگه از اعجوبه های ایرلندی پُست راکه. یه سالی هست با کاراشون آشنا شدم. در واقع قبل از هر چیزی اسم عجیبشون به دلم نشست. به نظر من استمرار موسیقی تو کارای این گروه محشره و مهم تر از اون چیزی که من اسمشو میذارم “نا امید نکردن شنونده”!

شده تا حالا داشته باشین آهنگیو گوش بدین و خیلی عالی شروع شه، یا اون وسط مسطا به یه نقطه اوجی برسه، جوری که بگین آخ اگه بتونه تا آخرش قدرتشو حفظ کنه که … یهو تق! میخوره تو ذوقتون و کار میشه شبیه میلیون تا کاری که تا الان شنیدین، نُت های کاملا قبل پیش بینی.

اما GIAA خوب شروع می کنه، قوی جلو میره، حیرت انگیز به اوج میرسه، و باور نکردنی اوج رو تا آخرین لحظه ادامه میده. انگار که نقطه کمال موسیقی طبیعت انسانی باشه؛

اسم این تِرَک هست Suicide by Star، از آلبوم موفق All Is Violent, All Is Bright. گوش بدیم.

Suicide by Star – God Is an Astronaut

راه بی پایان

امشب داشتم یکی از سوالای فیسبوکو جواب میدادم که ماندگارترین سریال تاریخ تلویزیون ایران چیه، قبل از همه چی کیف انگلیسی اومد تو ذهنم. سریالی که از نظر من پایه گذار ژانر رمانس تو سریالای ایرانی بود. یعنی انقدر رمانس پخته و دلنشین و قابل باوری داشت، که هنوزم که هنوزه بیشتر صحنه ها و دیالوگها رو حفظم! داستانی که یکی از پرتلاطم ترین مقاطع تاریخی ایران رو به تصویر کشید و تا جایی که تونست و مجوز داشت واقعیت رو بی کم و کاست نشون داد. از موضوع علاقه من به ژانر تاریخیِ صادق، چه تو کتاب چه سینماو تلویزیون، که بگذریم، این کار با کارگردانی قدرتمند ضیاءالدین دری و بازی بی نظیر زوج دوست داشتنی حاتمی مصفا واقعا ماندگار شد.

بعد چشمم افتاد به کلاه قرمزی و یادم افتاد که زوج طهماسب و جبلی چه انقلابی تو دوران پر غم و غصه کودکی ما که با نِل و پِرین و هاچ زنبور عسل و یه مشت جک و جونور بدبخت بیچاره بی پدر مادر دیگه شکل گرفته بود، ایجاد کردن. بلافاصله یاد ساعت خوش و سال خوش افتادم که شاید دلیل اصلی ما برای علاقمون به مدیری و عطاران و رادش باشن، این سه نفری که با تیم قدرتمند و خلاقشون، تلویزیون ما رو از محاصره آه و ناله های سریالهای مهرانه-مهین-ترابی-محور درآوردن. که خب متاسفانه پیداشون نکردم تو لیست. چشمم اون وسطا به خانه سبز هم افتاد ولی چون دیدگاهمو از اول انقلابی انتخاب کرده بودم، انتخابش نکردم! (میدونین که انتخاب چار دونه سریال تو فیسبوک واقعا چنین اراده قوی و نگاه منتقدانه و آنالیزگری هم میخواد!!)

بعد مرگ تدریجی یک رویا رو دیدم. بنیان گذار تلخی تو سریالهای ایرانی. استقلال فکری، عصیان، بی سرانجامی. کاری ندارم که چقدر هندی مجبور شدن تمومش کنن، اما داستان تا اواسطش بی نظیر جلو رفت. با تقریب خوبی شاید می شد گفت که بهتر از اون نمیشد جلو بردش. مردی نیمه روشنفکر – نیمه سنتی که نیمه روشنفکرش عاشق پر و بال دادن به مغز فعال زن زیبایی بود که عاشقانه دوستش داشت، و نیمه سنتیش پر پرواز زنش رو دونه دونه قیچی کرد. تا جایی که نوک این قیچی به روح زنش رسید. و زنی که هیچوقت نتونس اولویت های زندگیشو درست تعریف کنه. نماینده نسلی بود که میخواست تغییر بده جایگاهشو، و نسل تغییر همیشه تو سردرگمی تعاریف و مفاهیمن، عصیان می کنن، عصیانهای بی دلیل، بی منطق، نسلی که می سوزن.

آخر سر چشمم افتاد به راه بی پایان. داستان فیلمو یادم بود اما نه  با جزئیات. اما چیزی که یادم مونده بود از این سریال نگاه بود. نگاههای کاراکتر زن و مرد داستان. زن و مردی که بعد ده سال دوباره مسیر زندگیشون به هم برخورد کرده بود. شاید دلیل این بی پروایی تو نگاه عاشقانه شون به هم، اونطور که بعدا فهمیدم، رابطه اصلیشون خارج از سریال بود؛ اما اولین باری بود که تو سریالای ایران بعد از کیف انگلیسی، نگاه پر “تمنا”ی مرد و زن به همدیگه رو میدیدم. تمنای عشق ورزی، که از اصلی ترین بخش های یک رابطه عاشقانه اس.

با هم به موسیقی تیتراژ پایانیش گوش بدیم. موسیقی فقط با آه های ممتد خواننده همراهی میشه ..

راه بی پایان – تیتراژ پایانی

 

 

بگردم؛ نبودنت را پیدا کنم؛

قلمم گم شده.

تاریخ آخرین پستم را نگاه می کنم، دو ماه پیش. آخرین نوشته ام اما … بیش از دو ماه پیش.

قلمم کجاست؟

می گردم؛

در دستانم نیست – در دستانم خط هست، خطهای زیاد، خطهای شلوغ، خطهای بهم ریخته -

شاید پشت گوشم گذاسته ام – پشت گوشم نیست، تارهای نقره ای بیشتر شده اند-

-راستی من چند سالم است؟-

تقویم را بر می دارم، تقویم به مچهایم چنگ می اندازد، با دست سومش روزی از روزهای فروردین را بیرون می کشد و به صورتم می کوباند

مچ هایم را بیرون می کشم، اول 1 را می کَنم، بعد 4 را، بعد فر را، بعد ور را، میماند دین، دین را که می کنم نگاهش می کنم، من به او، او به من. بعد همه را با هم می پاشم روی تقویم عصیانگر.

قلمم را نکند قورت داده باشم!؟ به شکمم دست می کشم، قلم را حس نمی کنم، نبضی هم نه.

می گردم-

در اتاق که نیست – کدام اتاق؟ اتاقم را کیلومترها دورتر جا گذاشته ام -

شاید در اتاقم جا مانده باشد؟ نبایستی یادم میماند که قلم را در چمدان اُوِرسایز بگذارم؟ یادم کجا مانده است پس؟

نه قلم هست، نه اتاق، نه یاد

دوان دوان به سمت آئینه میدوم، با دلهره ای که نکند خودم را هم جا گذاشته باشم

به آینه می رسم:
آیدا در آینه است؛

نفس راحتی می کشم، آیدا اما نفس نمی کشد، اخم می کنم، او اما خیره نگاهم می کند، می پرسم: آیدا؟ می پرسد: آیدا؟ -همزمان-

اوه پس مشکلی پیش نخواهد آمد، ما همچنان هماهنگیم؛

دنبال چه می گشتم؟

هوم .. قلم و اتاق و یاد

قلم دستم است

اتاقم دقیقا ده روز از من فاصله دارد، دقیقا ده روز؛

یاد؟

یاد منم. یاد خود منم. من یاد هستم.

.

.

.

آیدا

هفتم اسفند سالها بعد.

با وجود این، هنر صرفا نزد ایرانیان نیست!

با صدای خانوم اعظم علی در وبلاگ اون آشنا شدم. چون خیلی از صدای وسیع ایشون خوشم اومد بعدش پیگیر شدم که بقیه کاراشون رو هم گوش بدم.

کاری که میذارم مربوط به آخرین آلبومش به نام Roseland در سال 2007 هست که پس از خروجش از گروه Vas خونده شده.

این تراک قابلیت های بالای صدای اعظم علی رو نشون میده و اینکه صرف نظر از ضعف و قوت موسیقی، صدای ایشون بی نظیره. اینم اضافه کنم که برعکس کارای قبلی، تمام آهنگهای این آلبوم به زبان انگلیسی خونده شده.

.

The Other Side of Me by Azam Ali

.

 

Wot’s … Uh! Classical

یه نمونه محشر از موسیقی کلاسیک معاصر ایتالیایی.

یکی از فانتزی های ذهنی من اینه که یه روزی اینجوری پیانو بزنم! یکی از چیزایی که من در مورد این اهنگ دوست دارم اینه که با یه نَت آنرمال تموم میشه.

.

Divenire by Ludovico Einaudi

.

همگام با دهه 60 !

توضیح خاصی ندارم که بدم، حتما قبلا هم شنیدینش، اما یه بار دیگه شنیدنش خالی از لطف نیست.

.

While My Guitar Gently Weeps by The Beatles

.

I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at the floor and I see it need sweeping
Still my guitar gently weeps

I don’t know why nobody told you
how to unfold your love
I don’t know how someone controlled you
they bought and sold you

I look at the world and I notice it’s turning
While my guitar gently weeps
With every mistake we must surely be learning
Still my guitar gently weeps

I don’t know how you were diverted
you were perverted too
I don’t know how you were inverted
no one alerted you

I look at you all see the love there that’s sleeping
While my guitar gently weeps
I look at you all
Still my guitar gently weeps.

Marooned

یه اجرای زنده محشر از Marooned توسط دیوید گیلمور در پنجاهمین سالگرد بزرگداشت Fender Stratocaster در سال 2004.

این قطعه بی نظیر از آلبوم آخرشون رو که میشنوم، دلم چند تا چیز با هم میخواد:

اول یه شومینه که چلز چولوز بکنه،

من یه شولای پشمی تنم باشه،

یه سیگار لایت،

یه لیوان چای،

*آرمان هم رو مبل روبرویی اونطرف شومینه نشسته باشه، هی حرف بزنه کامنت بده که چقدر کار پینک فلوید قویه و چقدر همیشه دوست داشته رو پینک وقت بذاره و فلان و بهمان و ..در مجموع نذاره آهنگو مثل آدم گوش بدیم!*

و شبی که ترجیحا تموم نشه حالا حالا ها.

.

خوش به حال عزیزانی که اون شب تو سالن بودن، قسمت ما هم بشه کاش یه روز.

.

Marooned by Pink Floyd

.

ضمنا کیفیت فایل صوتی خیلی محشر نیست، برای تصویر و کیفیت بهتر به این لینک یوتیوب مراجعه کنین.

Ohne dich

خوب با عنایت به اتمام امتحانات میان ترم، قصد آپدیت سازی وبلاگ خویش را دارا هستیم.

این آهنگ رو من خیلی سال پیش شنیدمش، وقتی بچه بودم. برام حسای گرم و شیرین اون موقع رو تداعی می کنه، یاد خونه بزرگمهرمون میفتم، یاد پارک، یاد شیرفروشی سر چهارراه، یاد زنبیل قرمزم، یاد همه لباسای زردم، بعد دیگه یاد تقی آباد میفتم، یاد بیمارستان امام رضا، یاد مهدکودکم، بعد یاد سناباد میفتم، یاد سه چرخه ام، یاد چتری های موهام، یاد بابابزرگم و کانون پروش فکری، یاد آتش نشانی فلسطین، یاد آفتاب، بازی با جوجه هام…

البته طبیعتا من اون موقع آلمانی بلد نبودم! اما این آهنگ رو چندوقت پیش تو تلویزیون دیدم که تبلیغ آلبوم گلچین دهه هشتاد-نود بود، اونم خیلی اتفاقی، چون من حتی اینجا هم عادت سخیف تلویزیون نگاه نکردن رو کنار نذاشتم.

ترجمه هر چند خط رو به زبان سلیس فارسی زیرش میارم که شلوغ نشه، امیدوارم شمام حتی اگه نشنیدینش اون قدیما، خوشتون بیاد. آها راستی عنوان آهنگ میشه  “بدون تو”.

.

Ohne dich bz Münchener Freiheit

.

Ich will mich nicht verändern, um Dir zu imponier’n,
und nicht den ganzen Abend Probleme diskutier’n,
aber eines geb’ ich zu: Das, was ich will, bist du

من نمی خوام تغییر کنم، نمی خوام تو رو تحت تاثیر قرار بدم
نمی خوام تمام بعدازظهر رو با بحث کردن سر مشکلات هدر بدم
ولی یه چیزی هست که باید بگم
که تو همه اونچه می خوام هستی

Ich will nichts garantieren, was ich nicht halten kann,
will mit Dir was erleben, besser gleich als irgendwann,
und ich gebe offen zu:
Das, was ich will, bist du

من قولی نمیدم که نتونم سرش وایستم
دوس دارم با تو کاری رو انجام بدم، بیشتر از هر موقع دیگه ای
و تایید می کنم
که همه اونچه می خوام تو هستی

Ohne dich schlaf’ ich heut’ nacht nicht ein!
Ohne dich fahr’ ich heut’ nacht nicht heim!
Ohne dich komm’ ich heut’ nicht zur Ruh’!
Das, was ich will, bist du

بدون تو، امشب خوابم نمی بره
بدون تو، امشب خونه بر نمی گردم
بدون تو، امروز استراحت نمی کنم
تو اون چیزی هستی که من می خوام

Ich will nicht alles sagen und nicht so viel erklär’n
und nicht mit zuviel Worten den Augenblick zerstör’n,
aber eines geb’ ich zu:
Das, was ich will, bist du

چیزی نمی خوام بگم، توضیح زیادی هم ندارم بدم
با یه مشت کلمه، و بعدش این لحظه خراب شه
ولی یه چیزی هست که باید اعتراف کنم
همه اون چیزایی که من می خوام، توی تو هست

Ich will auch nichts erzählen, was dich eh’ nicht interessiert,
will mit dir was erleben, was uns beide fasziniert,
und ich gebe offen zu:
Das, was ich will, bist du

چیزی نمی گم که تو خوشت نیاد ازش
می خوام کارایی کنیم که هر دومون خوشمون میاد
و تایید می کنم
که تو اون چیزایی هستی که من می خوام

Ohne dich schlaf’ ich heut’ nacht nicht ein!
Ohne dich fahr’ ich heut’ nacht nicht heim!
Ohne dich komm’ ich heut’ nicht zur Ruh’!
Das, was ich will, bist du

بدون تو، امشب خوابم نمی بره
بدون تو، امشب خونه نمی رم
بدون تو، امروز استراحت نمی کنم
تو – لعنتی - همون چیزی هستی که من الان می خوام!